Sympatyczność twarzy – wstęp do oceny uwarunkowań

Abstrakt

Celem niniejszego badania była wstępna eksploracja uwarunkowań sympatyczności twarzy. Jako że sympatyczność nie była wcześniej przedmiotem zainteresowania polskich badaczy, poszukiwano potwierdzenia, że jest ona zmienną odrębną od atrakcyjności fizycznej, a także możliwą do instynktownej oceny wyłącznie na podstawie krótkotrwałej ekspozycji twarzy. Sprawdzano też, czy ekspresja emocjonalna ma wpływ na to, jak oceniana jest sympatyczność oraz próbowano rozstrzygnąć, czy jest to cecha obiektywna, czy też istnieją różnice między ludźmi w jej postrzeganiu. Badaniem objęto 82 osoby (41 mężczyzn i 41 kobiet) w wieku od 18 do 30 lat. Wyniki świadczą o tym, że sympatyczność twarzy należy rozpatrywać jako zmienną odrębną od atrakcyjności fizycznej i podlegającą subiektywnej ocenie. Wykazano, że pozytywna ekspresja emocjonalna może sprzyjać wysokim ocenom sympatyczności. Wiele poruszonych kwestii dotyczących sympatyczności twarzy wciąż wymaga rozstrzygnięcia ze względu na ograniczenia niniejszych badań, jednak można mieć nadzieję, że dadzą one asumpt do przyszłych rozważań.