Językowa wyobraźnia etnograficzna w glottodydaktyce
DOI:
https://doi.org/10.18778/0860-6587.19.02Słowa kluczowe:
glottodydaktyka polonistyczna, etnografia, językoznawstwo, wyobraźnia, język obcy, lingwakulturaAbstrakt
Artykuł dotyczy rozważań nad definicją JPJO. Opisuje sposób poszukiwania jej w obszarach innych niż językoznawstwo. Eksponuje etnograficzne koncepcje oglądu języka, wyrażane przez wybitnego współczesnego etnografa i socjologa Paula Willisa. Ich przydatność w procesie glottodydaktycznym jest głównym nurtem wywodu. Autor artykułu reprezentuje pogląd, który ostrożnie odnosi się do dominującej roli gramatyki w nauczaniu języka. Rozważając sposób nabywania kompetencji językowej, przenosi akcenty na opisanie znaczeń kulturowych w relacjach i zasadach komunikowania. Taką możliwość daje mu etnografia, wskazująca na walor lingwistyczno-kulturowy. W tekście dominuje pogląd, że proces nauczania JPJO różni się w swej istocie od nauczania każdego innego języka, rozumianego jako obcy, wymaga zatem osobnego usytuowania w przestrzeni kulturowej, osobnej charakterystyki i osobnej definicji sytuacji komunikacyjnej.
Bibliografia
Barthes R. (2009), Podstawy semiologii, przeł. A. Turczyn, Kraków.
Fredro A. (1993), Zemsta, Warszawa.
Willis P. (2005), Wyobraźnia etnograficzna, przeł. E. Klekot, Kraków.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.

