Acta Universitatis Lodziensis. Kształcenie Polonistyczne Cudzoziemców
Czasopismo upowszechnia badania humanistyczne z zakresu glottodydaktyki polonistycznej – zamieszcza prace dotyczące różnorodnych zagadnień nauczania języka polskiego jako obcego i drugiego, także w porównaniu z nauczaniem innych języków. Prace, które są publikowane w Kształceniu Polonistycznym Cudzoziemców, przedstawiają problemy nauczania języka polskiego jako obcego z perspektywy lingwistyki, pedagogiki, nauk o komunikacji, kulturoznawstwa, psychologii, psycholingwistyki, socjologii i in. Odbiorcami prac są specjaliści nauczający języka polskiego jako obcego/drugiego w kraju i za granicą oraz badacze zainteresowani problematyką glottodydaktyczną.
Znaczenie, sens, negocjowanie znaczeń – o „ambisemicznym” charakterze konceptualizacji
Omawiana jest rola ambisemii (to proces reinterpretacji kategorii pojęciowych) w sytuacji komunikacyjnej (także o charakterze glottodydaktycznym), w której pojawia się zjawisko negocjowania znaczeń; poddane jest ono tu krytycznej analizie. Rozpatrywana jest też rola ambisemii w akcie konceptualizacji.
Prawa autorskie (c) 2014 https://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0
Kategorie wiedzy i władzy w dyskursie publicznym
Cel artykułu stanowi prezentacja funkcjonowania kategorii wiedzy, władzy i ładu w dyskursie publicznym na przykładzie dyskursu sądowego i medialnego. Źródłem ich rozumienia jest twórczość filozofa Michela Foucaulta. Immanentny ład przejawia się poprzez kategorię wiedzy i władzy, a kategorie te konstytuują i kreują dyskurs, który pełni istotną funkcję instytucjonalnego narzędzia utrzymania porządku wewnętrznego, gwaranta spójnych relacji podmiotowych, sytuacyjnych, kontekstowych, tematycznych, a także ideologicznych, aksjologicznych, społecznych. Kategoria ładu przejawia się w trzech wymiarach: symbolicznym, niewerbalnym i werbalnym. Wiedza rozumiana jest jako: poznawanie, dochodzenie do prawdy oraz interpretowanie, ujawnianie prawdy. Kategoria władzy natomiast przybiera wymiar instytucjonalny – rzeczywisty i/ lub językowy – symboliczny.
Rola efektu zwrotnego w dydaktycznym dyskursie interakcyjnym
Dyskurs interakcyjny, będący naturalnym źródłem zrozumiałego materiału wyjściowego, jest czynnikiem odgrywającym istotną rolę w procesie kształtowania kompetencji komunikacyjnej. Uzyskiwane w trakcie interakcji informacje zwrotne umożliwiają bowiem uczącym się podjęcie działań naprawczych, dzięki którym dochodzi do modyfikowania produkcji językowej i dostosowania jej do konsytuacji. Działania takie stymulują rozwój ich interjęzyka, dzięki czemu staje się on coraz sprawniejszym narzędziem komunikacji. Celem niniejszego artykułu jest próba analizy czynników wspomagających proces zamiany danych językowych, otrzymywanych przez uczących się w trakcie instruktażowych działań nauczyciela (meaningful input), a modyfikowanych na podstawie negatywnych informacji zwrotnych (negative feedback) na przyswojoną wiedzę językową, przejawiającą się w poprawniejszych i/ lub bardziej fortunnych działaniach komunikacyjnych (meaningful modified output).
Glottodydaktyka w ujęciu ekolingwistycznym
Referat dotyczy perspektywy ekolingwistycznej w teoretycznej refleksji glottodydaktycznej. Punktem wyjścia jest opis układu glottodydaktycznego i rozważenie wartości modelowania w glottodydaktyce. Krótki przegląd zróżnicowanych modeli glottodydaktycznych pokazuje uwikłanie organizacji procesu edukacji językowej w szerszy kontekst społeczno-kulturowy. Jego uwzględnienie wiedzie glottodydaktykę w obszary polityki językowej. Ujawnienie zideologizowanych podstaw kształcenia językowego prowadzi z kolei do tezy, która zostanie w toku referatu rozważona: dydaktyka różnojęzyczności w warunkach respektowania praw języków jako ekolingwistyczny kierunek w kształceniu językowym wydaje się inspirującą propozycją dla współczesnej glottodydaktyki.
Wobec polskości. Z doświadczenia nauczyciela języka polskiego jako obcego
W artykule podjęto zagadnienie polskości jako pojęcia homonimicznego. Ukazano złożoność odniesień do polskości zarówno nauczycieli, jak i słuchaczy kursów JPJO mających polskie pochodzenie. Poszukiwano odpowiedzi na pytanie, jakie czynniki kształtują rozumienie polskości nauczyciela JPJO i młodych Polaków ze Wschodu. Lektor ma ugruntowany przez studia humanistyczne obraz polskości. Jednakże przemiany społeczne i zadania stawiane w procesie glottodydaktycznym każą mu konfrontować treść własnego rozumienia polskości z tym, jak jest ona pojmowana w różnych środowiskach, a także przez uczestników kursu. Badania socjologiczne wskazują, że opinie mass mediów o stosunku Polaków do własnego dziedzictwa kulturowego nie odpowiadają prawdzie. Kryteria polskości, wyodrębnione przez młodą generację Polaków urodzonych w kraju, stały się podstawą ankiety analizującej stosunek słuchaczy kursu JPJO do tego, co polskie. Wyniki ankiety pokazują, że większość badanych urzędowo przynależy do polskiej społeczności, emocjonalnie identyfikuje się z nią 54 proc. (z wiarą katolicką 52 proc.), pozostałym trudno jednoznacznie określić tożsamość. Polskiego uczyło się wcześniej 88 proc. badanych, 96 proc. deklaruje znajomość polskich obyczajów, ale tylko 25 proc. ich przestrzega. Po studiach w Polsce chce zostać 66 proc., żaden respondent tej możliwości nie wyklucza.
Rola nauczyciela jako przewodnika po wymowie polskiej
Celem artykułu jest przyjrzenie się roli, którą odgrywa lektor języka polskiego jako obcego podczas nauczania wymowy polskiej. Poruszone zostały zagadnienia dotyczące podstawowych zasad nauczania fonetyki, reakcji na błędy uczących się, sposobów korekty czy normy językowej. Osobno uwydatnione zostały cechy, które powinien prezentować nauczyciel w trakcie dyskursu dydaktycznego, by zachęcać, a nie zniechęcać do ćwiczeń fonetycznych.
Wprowadzanie nowych treści a strategie negocjacyjne na lekcji języka polskiego jako obcego
Tematem referatu jest komunikacja werbalna na lekcji JPJO ze szczególnym uwzględnieniem roli lektora w dyskursie dydaktycznym. Analiza transkrypcji 13 lekcji języka polskiego w SJPdC UŁ dała podstawy do wyodrębnienia różnych, ale i powtarzających się u wielu lektorów, strategii negocjacyjnych obecnych przy wprowadzaniu nowych treści. Wśród nich pojawiły się m.in.: negocjowanie znaczenia przy zastosowaniu języka pośredniczącego, pytań, elementów dyskusji, potwierdzenia czy negacji. Strategie te miały na celu przede wszystkim ustalenie znaczeń semantycznych i kulturowych poszczególnych wyrazów, właściwych form gramatycznych, ale również zaktywizowanie i zachęcenie studentów do czynnego udziału w lekcji JPJO.
Rola nauczyciela (języków obcych) w kształceniu kompetencji komunikacyjnej uczestników procesu dydaktycznego
Proces przekazywania i nabywania wiedzy, choć stanowi podstawę rozwoju wszelkich cywilizacji, to jednocześnie jedno z najmniej jasnych pojęć pedagogicznych i dlatego wraz z jego uczestnikami: nauczycielem i uczniem jest przedmiotem ciągłych badań. Obecnie definiuje się go w literaturze przedmiotu jako proces kształcenia, obejmujący swym zasięgiem nauczanie i uczenie się oraz wychowanie, tj. rozwój całej osobowości. Efektywność procesu zależy od jego organizacji, przyjętych celów, dobranych treści, metod, środków dydaktycznych oraz dostosowania go do konkretnej grupy docelowej. Osobą odpowiedzialną za jego przygotowanie, przeprowadzenie, a następnie ewaluację jest nauczyciel, który powinien dysponować odpowiednią wiedzą i umiejętnościami oraz posiadać stosowne kompetencje, które pomogą mu w dopasowaniu tego procesu do ucznia. Jedną z nich jest interpersonalna kompetencja komunikacyjna, która warunkuje cały proces kształcenia. Dzięki niej możliwe jest komunikowanie się w sytuacjach życia codziennego, a w procesie kształcenia rozwijanie kompetencji komunikacyjnej, tj. recepcji i produkcji językowej, odbierania i przekazywania komunikatów, innymi słowy – nauczanie i uczenie się.
O rolach i cechach osobowościowych dobrego lektora języka polskiego jako obcego – na podstawie opinii studentów
Celem artykułu jest przedstawienie, jakie są, zdaniem obcokrajowców uczących się w Polsce języka polskiego na poziomie A1–A2, role lektora jpjo i jaką powinien on być osobą. Opinie 55 studentów z 9 krajów zostały zebrane podczas zajęć jpjo drogą e-mailową. Na podstawie zgromadzonych wypowiedzi obcokrajowców utworzono dekalog dla lektorów pracujących głównie ze studentami rozpoczynającymi naukę jpjo, który może jednak okazać się również przydatny i obowiązujący na wyższych poziomach nauczania języka.
Glottodydaktyk pomiędzy tradycją a nowoczesnością
W dzisiejszych czasach glottodydaktyk jest wystawiony na pokusę używania Internetu w celu rozwijania kompetencji językowych swoich uczniów. Internet zaspokaja ich zainteresowania i potrzeby intelektualne, a jego wykorzystanie w nauce języka obcego ma pewne cechy metody naturalnej. Pojawia się jednak obawa przed technologią i konektywizmem oraz wątpliwość czy umysł poradzi sobie z selekcją nadmiaru informacji i z zapamiętywaniem. Okazuje się, że w początkowych etapach nauki języka obcego nie można przyspieszać procesów zapamiętywania, a informacje obcojęzyczne z Internetu nie będą w pełni wykorzystywane. Korzyści pojawiają się dopiero, gdy uczeń staje się językowo niezależny, czyli osiąga poziom przynajmniej B2, i potrafi skutecznie budować wiedzę i rozwijać znajomość języka obcego poprzez Internet. Obecnie wydaje się, że rolą glottodydaktyka jest pomoc uczniowi przez zarzucania kotwicy i nadawanie kierunku jego poszukiwań oraz organizowanie procesu dydaktycznego.
Dysleksja na lekcji języka polskiego jako obcego
W artykule pokazano, w jaki sposób dysleksja rozwojowa wpływa na efektywność przyswajania języka polskiego jako obcego i jak może oddziaływać na postawę psychiczną uczącego się. Tekst jest próbą odpowiedzi na pytanie o rolę nauczyciela w procesie dydaktycznym, w którym uczestniczą dyslektyczni studenci. Zawiera także propozycje ćwiczeń ułatwiających akwizycję języka.
Prawa autorskie (c) 2025 https://creativecommons.org/licenses/by-nc-nd/4.0
Okropni czy wspaniali? Nauczanie języka polskiego jako obcego a negocjowanie znaczeń (na podstawie tekstów podręcznikowych)
W artykule zwrócono uwagę na zjawisko negocjowania znaczeń podczas nauczania języka obcego. Zaakcentowana została rola podręczników do nauczania języka polskiego jako obcego w procesie glottodydaktycznym. Omówiono trudności wynikające z analizowania językowego obrazu Polaków na podstawie tekstów podręcznikowych. Podkreślone zostały korzyści, jakie niesie za sobą negocjowanie znaczeń na lekcji języka obcego. Scharakteryzowano korelację wyników negocjacji ze społeczno-kulturowo-psychicznym uwarunkowaniem interlokutorów.
Content and language integrated learning jako metoda ułatwiająca przełamywanie bariery komunikacyjnej w nauczaniu języków obcych
Artykuł porusza kwestię przełamywania trudności w używaniu języka obcego w naturalnej sytuacji komunikacyjnej poprzez wykorzystanie metody CLIL (zintegrowanego kształcenia przedmiotowo-językowego) do nauczania języków obcych i polskiego jako obcego od wczesnych etapów edukacji. Content and Language Integrated Learning zakłada nauczanie języka obcego poprzez treść oraz treści poprzez język. Wykorzystanie języka obcego jako narzędzia do zdobywania nowej wiedzy przynosi pozytywne skutki w pokonywaniu bariery komunikacyjnej, na którą napotykają osoby znajdujące się w środowisku obcojęzycznym. W artykule przedstawiono podstawowe założenia metody oraz zasady regulujące planowanie lekcji CLIL, a także doświadczenia i wnioski z lekcji przeprowadzonych w krakowskich szkołach podstawowych.
Content and Language Integrated Learning
Projekt „LiMe – Languages in Media” — jak materiały medialne mogą wspierać Migrantów i ich nauczycieli w edukacji językowej
W artykule opisano ideę i postęp prac oraz zamierzone cele projektu europejskiego „LiMe – Languages in Media”. Projekt ten zakłada stworzenie platformy edukacyjnej moodle wspierającej proces nauczania/ uczenia się migrantów języka kraju osiedlenia, za pomocą umiejętnego wykorzystania autentycznych materiałów medialnych. Autorzy projektu widzą również w materiałach medialnych ogromne źródło adaptacji kulturowej migrantów. Rezultatem projektu będzie stworzenie gotowych scenariuszy lekcji w oparciu o konkretne materiały medialne dla poziomu A2–B2 w pięciu językach europejskich oraz zestawu ćwiczeń dla migrantów, wspomagających ich w lepszym rozumieniu i pełnym odbiorze materiałów medialnych.
W jaki sposób i z jakiej okazji świętują podręcznikowi i prawdziwi Polacy? Negocjowanie ważności świąt
W artykule zostały przedstawione wyniki badań podręczników do nauczania języka polskiego jako obcego (A1–C2) pod kątem zawartości informacji dotyczących świąt obchodzonych przez Polaków. Wyekscerpowany materiał pozwolił odpowiedzieć m.in. na następujące pytania: jakie święta obchodzą podręcznikowi Polacy i jakie są zwyczaje związane z tymi świętami. Wyniki badań podręczników porównano z wynikami badań ankietowych CBOS i GUS, co umożliwiło zestawienie podręcznikowego obrazu Polaków z rzeczywistym.
podręcznik do nauczania języka polskiego jako obcego
Koncepcja skryptu wokół Polski i Polaków do nauczania JPJO na poziomie średnim B2 w świetle teorii konektywizmu i nowych technologii
W części teoretycznej niniejszego artykułu przedstawiono najważniejsze założenia teorii konektywizmu oraz zaprezentowano udział nowych technologii w nowoczesnej edukacji. W części praktycznej natomiast został opisany przebieg projektu – przygotowania skryptu do nauczania języka polskiego jako obcego w Centrum Języka i Kultury Polskiej dla Polonii i Cudzoziemców Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej (dalej: CJKP UMCS) w Lublinie na poziomie średnim B2.
Kłopot ze znaczeniem. Naruszenia normy leksykalnej a działania lektora języka polskiego jako obcego
Leksyka współczesnej polszczyzny stale się zmienia. Innowacje leksykalne występują szczególnie często w dyskursie medialnym. Kształt językowy tego dyskursu jest przez wielu Polaków postrzegany jako swoisty punkt odniesienia (jeśli nawet nie wzorzec) w sytuacjach wątpliwości językowych, zwłaszcza leksykalnych. Ilustrację tego zjawiska stanowi omówienie kilku przykładów żywych dzisiaj naruszeń normy leksykalnej w zakresie semantyki. Podjęte rozważania prowadzą następnie do zastanowienia się nad reakcjami lektorów JPJO na uzualne i nienormatywne zjawiska językowe oraz nad sposobami radzenia sobie z nimi w działaniach dydaktycznych.
Zagadnienia słowotwórcze w wybranych podręcznikach do nauczania języków słoweńskiego i polskiego jako obcych
Tematem niniejszego artykułu jest przedstawienie zagadnień słowotwórczych w wybranych podręcznikach do nauczania języka słoweńskiego i polskiego jako obcego – zarówno pod względem sposobów, jak i frekwencji poruszania tej problematyki. Na egzaminach certyfikatowych z języka słoweńskiego i polskiego jako obcego od kandydatów oczekuje się m.in. rozpoznawania mechanizmów słowotwórczych danego języka w praktyce, dlatego celem artykułu jest też sprawdzenie, czy sposób prezentowania tych zagadnień w podręcznikach pozostaje we właściwej relacji z wymaganiami egzaminacyjnymi.
podręczniki do nauczania języka jako obcego
Postacie bajkowe i fantastyczne na tle wybranych języków słowiańskich – problem „szemranego” rodzaju gramatycznego
W artykule przedstawiono problem rodzaju gramatycznego postaci bajkowych i fantastycznych. Omówiono m.in. rozbieżność między rodzajem gramatycznym a rodzajem naturalnym nazw bohaterek najpopularniejszych bajek dla dzieci, czyli Czerwonego Kapturka i Kopciuszka, a także postaci wywodzących się z literatury fantasy i gier komputerowych, tak popularnych wśród młodego pokolenia. Przedstawione przykłady pokazują zaburzenia pomiędzy rodzajem gramatycznym wspomnianych postaci a ich określnikami, do których dochodzi na poziomie składni. Na ich podstawie można wnioskować o swoistej wyższości rodzaju naturalnego nad rodzajem gramatycznym.
rozbieżności między rodzajem naturalnym a gramatycznym
W artykule przedstawiono miejsce glottodydaktyki w obrębie dydaktyki i innych nauk, a w ramach samej glottodydaktyki omówiono nauczanie JPJO: teorię – w części Badania i lektury, i praktykę – w części Zachowania językowe studentów.
Tendencje w polskiej fleksji werbalnej (na przykładzie form czasu teraźniejszego czasowników zakończonych w bezokoliczniku na -ać)
Artykuł jest próbą odpowiedzi na pytanie, czy istnieje korelacja pomiędzy postacią bezokolicznika a odmianą czasownika w czasie teraźniejszym. Podstawę analizy stanowią dwa źródła leksykograficzne: Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego oraz Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. S. Dubisza, skąd wyekscerpowano łącznie około 23 000 leksemów werbalnych, w tym ponad 7000 zakończonych w bezokoliczniku na -ać. Z badań wynika, że zdecydowana większość czasowników z analizowanej grupy ma obecnie typ koniugacji -m, -sz. Odmianę -ę, -esz utrzymują jedynie czasowniki zakończone w bezokoliczniku na -bać, -pać, -otać. W języku potocznym leksemy te podlegają dalszym procesom wyrównawczym.
Przymiotniki w podręcznikach do nauki języka słoweńskiego
W artykule przedstawiono frekwencję przymiotników (1046 użyć ok. 400 leksemów) oraz ich podział na jakościowe, relacyjne i dzierżawcze na podstawie materiału z dwu podręczników do nauki języka słoweńskiego: Gremo naprej oraz Slovenska beseda v živo 2. Autorka wskazuje na możliwe przyczyny takiego stanu rzeczy. Odwrotnie do postawionej hipotezy o powiększaniu się zasobu przymiotników relacyjnych przy jednoczesnym podwyższaniu kompetencji językowych, w Gremo naprej jest ich więcej niż w podręczniku Slovenska beseda v živo 2, w którym odnotowano z kolei więcej przymiotników jakościowych. W artykule nakreślono sposoby prezentowania przymiotników w podręcznikach (ilustracja zasobu leksykalnego i systemu gramatycznego, konstytuowanie tekstów, także poprzez występowanie w tytułach), jak również udokumentowano rolę przymiotników w ukazywaniu treści kulturowych.
Stare media w defensywie? Znaczenie i funkcje podręcznika do nauczania JPJO w mediasferze nowych mediów
Dostępne od pewnego czasu na rynku smartfony i tablety wyposażone są w oprogramowanie oraz funkcje pozwalające na ograniczone komunikowanie się w języku obcym bez jego znajomości. Choć jest to obecnie możliwe jedynie na poziomie A1, już teraz znajdujące się w bazach danych zasoby leksykalne, konstrukcje składniowe połączone z możliwością głosowej manifestacji mogą konkurować z tematyką ujętą w początkowych rozdziałach książek, np. do nauki JPJO. W związku z powyższym problematyka niniejszego artykułu poświęcona jest namysłowi nad rolą i funkcjami podręcznika (starego medium), wypieranego przez technologię mediów nowych, gdy uczestnikami zajęć są studenci należący do tzw. Generacji C, pokolenia korzystającego niemal wyłącznie z mediów podłączonych do sieci WWW.
Językowe środki perswazji w polskich i słoweńskich reklamach
W artykule została przedstawiona krótka analiza słoweńskich i polskich reklam prasowych pod kątem językowych środków perswazji. Porównano kilkanaście ogłoszeń, których podstawą są frazeologizmy, tryb rozkazujący, pytania, gry językowe, wulgaryzmu i potocyzmy. Ponadto zwrócono uwagę na możliwość wykorzystania reklam na lekcjach języka polskiego lub słoweńskiego jako obcego.
nauczanie języka słoweńskiego jako obcego
Pojęcie wizerunku i jego związki z glottodydaktyką. Na przykładzie wizerunku Łodzi w chicagowskim „Dzienniku Związkowym”
Artykuł dotyczy pojęcia wizerunku w językoznawstwie. Autorka omawia je na tle zakorzenionych w lingwistyce pojęć JOS i stereotypu oraz umieszcza w kontekście glottodydaktycznym. Opisuje wizerunek Łodzi w chicagowskim polskojęzycznym Dzienniku Związkowym, wyjaśniając jego funkcję i wskazując, jakie ma on implikacje dla nauczycieli JPJO w USA.
Kształtowanie kompetencji komunikacyjnej w zakresie rozumienia tekstów (negocjowanie znaczeń a proces dydaktyczny)
Celem artykułu jest zaproponowanie wieloaspektowego modelu kontekstu, który stanie się narzędziem interpretacji tekstu medialnego. Wzięto w nim pod uwagę trzy niezależne kryteria: poziom odniesienia wypowiedzi, jakość kontekstu i poziom ogólności. Tekst zawiera przykładową analizę wywiadu, poprzedzoną zadaniami przygotowującymi. Efektem realizacji zadania ma być nabycie umiejętności interpretacji tekstu z różnych perspektyw, uwzględnienie kontekstu w analizie i przygotowanie do dyskusji.
Sposoby organizacji semantycznej nagłówków prasowych a glottodydaktyka
Artykuł poświęcony jest zagadnieniu wykorzystania nagłówków prasowych w nauczaniu języka polskiego jako obcego. Przedmiotem rozważań są nagłówki prasowe tygodnika Polityka, których autorzy sięgają po tropy stylistyczne, świadomie wpływając na semantykę tekstu. Dla czytelnika niebędącego rodzimym użytkownikiem języka polskiego tytuły tak skonstruowane stanowią swoiste lingwakulturowe zagadki. W analizie wyróżniono nagłówki zawierające metonimię, oksymoron, ironię oraz peryfrazę. Drugą część artykułu stanowi opis badania, któremu poddani zostali uczniowie jednej z grup w Studium Języka Polskiego dla Cudzoziemców w Łodzi. Uczniowie wzięli udział w dyskusji, podczas której negocjowali znaczenie prezentowanych im tytułów artykułów prasowych.
Media w nauczaniu języków obcych. Koncepcje teoretyczne i wybrane rozwiązania metodyczne
W artykule stawiam pytanie o miejsce i rolę środków masowego przekazu w nauczaniu języków obcych w epoce rewolucji językowej, wywołanej przez ekspansję mediów elektronicznych. Przedstawiam ważne głosy na ten temat ze specjalistycznych teoretycznych prac glottodydaktycznych, opublikowanych przez uznane wydawnictwa brytyjskie i amerykańskie, jak też wybrane pomysły z anglojęzycznych prac metodycznych, poświęconych użyciu technologii elektronicznych w nauczaniu języków obcych. Ważnym celem tego artykułu jest przybliżenie polskim glottodydaktykom nowych teorii, definicji i klasyfikacji mediów edukacyjnych oraz oczekiwań światowych badaczy i ich opinii (nieraz skrajnie od siebie różnych) na temat uwarunkowań dotyczących stosowania nowych mediów w pedagogice języków obcych, a także dylematów z tym związanych.
Tekst medialny w edukacji glottodydaktycznej
Wobec zmian w edukacji glottodydaktycznej i kulturze konieczny jest rozwój nowych metod oraz poszerzanie pojęć w związku z pojawieniem się hipertekstów i e-literatury. Do dydaktyki języka obcego w sposób systematyczny należy włączyć dyskurs jako płaszczyznę odniesienia do tekstów. Ważną rolę powinien odgrywać dyskurs medialny. W artykule scharakteryzowano dyskurs medialny i teksty medialne przygotowane pod kątem zajęć z języka polskiego jako obcego na różnych poziomach biegłości.
kompetencje komunikacyjne i interaktywne
Zabawy znaczeniem w felietonach Tomasza Olbratowskiego
Celem artykułu jest opisanie kilku mechanizmów językowych, które wykorzystał Tomasz Olbratowski w felietonach, komentujących aktualne wydarzenia w Polsce. Do gier, które zasadzają się na zabawie znaczeniem, należy zaliczyć: reinterpretację etymologiczną, ze szczególnym uwzględnieniem komizmu opartego na skrótowcach, zmianę formy graficznej i aliterację głoskową.