Jak liczą Polacy – lingwakulturowe aspekty gramatyki opisowej i historycznej liczebnika
DOI:
https://doi.org/10.18778/0860-6587.25.07Słowa kluczowe:
lingwakultura, gramatyka liczebnika, glottodydaktyka kulturowa, nauczanie, antropometriaAbstrakt
Artykuł jest poświęcony wybranemu zagadnieniu nauczania cudzoziemców jpjo – gramatyce liczebnika. Eksponuje problem dwojakiego wyrażania mnogości w konstrukcjach zdaniowych. Wskazana jest nie tylko gramatyczna wykładnia tego zagadnienia, gdzie nominalność użytych liczebników (mniejszych lub większych niż 5) decyduje o mianownikowej bądź dopełniaczowej konstrukcji zdania. Obok neurolingwistycznej interpretacji takiego mechanizmu, w tekście prowadzone są lingwakulturowe rozważania, stanowiące jego istotę. Pojawia się wyjaśnienie antropometryczne i historia tworzenia się istniejącej obecnie zasady językowej. Dodatkowo tekst stanowi swoistą propozycję interdyscyplinarnej narracji w nauczaniu polszczyzny.
Bibliografia
Arct M., 1917, Słownik staropolski, Kraków.
Arct M., 1919, Słownik polszczyzny XVI wieku, Kraków.
Bańkowski A., 2000, Etymologiczny słownik języka polskiego, t. 1–2, Warszawa.
Brückner A., 1927, Słownik etymologiczny języka polskiego, Kraków.
Długosz-Kurczabowa K., 2008, Wielki słownik etymologiczno-historyczny języka polskiego, Warszawa.
Długosz-Kurczabowa K., Dubisz S., 1998, Gramatyka historyczna języka polskiego, Warszawa.
Garncarek P., 2009, Nie licz na liczebnik, Warszawa.
Siuciak M., 2008, Kształtowanie się kategorii gramatycznej liczebnika w języku polskim, Katowice.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
