Postać bezokolicznika a odmiana czasownika w czasie przeszłym
DOI:
https://doi.org/10.18778/0860-6587.18.36Słowa kluczowe:
czasownik, bezokolicznik, koniugacja, czas przeszłyAbstrakt
Przedmiotem artykułu jest korelacja pomiędzy postacią bezokolicznika a odmianą czasownika w czasie przeszłym. W badaniach uwzględniono ok. 25 000 czasowników zarejestrowanych w słownikach współczesnego języka polskiego. Z badań wynika, że ponad 99% czasowników wykazuje korelację pomiędzy postacią bezokolicznika a formą czasu przeszłego. Jedynie ok. 80 czasowników (a także ich derywatów prefiksalnych) ma uwarunkowane historycznie formy czasu przeszłego. Grupę tę tworzą głównie czasowniki typu piec, strzec, iść, znaleźć, a także niewielka część czasowników zakończonych na -nąć, np.: kwitnąć, pęknąć.
Bibliografia
Bartnicka B., Satkiewicz H., 1990, Gramatyka języka polskiego. Podręcznik dla cudzoziemców, Warszawa.
Data K., 2008, Co, dla kogo, o czym? Tytuły podręczników języka polskiego dla obcokrajowców, [w:] W poszukiwaniu nowych rozwiązań. Dydaktyka języka polskiego u progu XXI wieku, red. W. Miodunka, A. Seretny, Kraków, s. 501–510.
Fellerer J., 2008, Kilka uwag o płaskiej koncepcji gramatyki języka polskiego jako obcego, [w:] W poszukiwaniu nowych rozwiązań. Dydaktyka języka polskiego jako obcego u progu XXI wieku, red. W. Miodunka, A. Seretny, Kraków, s. 91–101.
Kaleta Z., 1995, Gramatyka języka polskiego dla cudzoziemców, Kraków.
Klemensiewicz Z., 1984, Podstawowe wiadomości z gramatyki języka polskiego, Warszawa.
Kreja B., 1956, Czasowniki z sufiksem -nąć we współczesnym języku polskim, „Język Polski”, s. 285–289.
Laskowski R., 1998, Czasownik, [w:] Gramatyka współczesnego języka polskiego. Morfologia, red. R. Grzegorczykowa, R. Laskowski, H. Wróbel, Warszawa.
Mędak S., 1997, Słownik form koniugacyjnych czasowników polskich, Kraków.
Saloni Z., 2001, Czasownik polski. Odmiana. Słownik, Warszawa.
Słownik języka polskiego PWN, 1958–1969, red. W. Doroszewski, Warszawa.
Śmiech W., 1967, Rozwój form czasu teraźniejszego czasownika w języku polskim, Łódź.
Tokarski J., 1973, Fleksja polska, Warszawa.
Uniwersalny słownik języka polskiego PWN, 2003, red. S. Dubisz, Warszawa.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
