Transfer in related Slavic languages

Marta Pančíková; Alexander Horák

doi:10.18778/0860-6587.27.03

Authors

Marta Pančíková University of Ostrava in Ostrava, Faculty of Philology, Chair of Slavic Studies, ul. Reální 5, 701 03 Ostrava https://orcid.org/0000-0002-1984-4604
Alexander Horák https://orcid.org/0000-0003-3289-6289

DOI:

https://doi.org/10.18778/0860-6587.27.03

Keywords:

transfer, intercomprehension, linguistic planes: phonetic, morphological, word-formation, lexical, stylistic, false friends

Abstract

In the field of teaching Polish as a foreign language, transfer plays a major role. Positive transfer helps the users of closely related Slavic languages learn more quickly, while negative transfer should be closely monitored. Intercomprehension is a phenomenon which consists of guessing the meanings of related words and linguistic forms, and the ability to quickly understand languages which are closely related to the mother tongue of learners; in other words, it is a case of positive transfer. Intercomprehension in teaching related languages is directly associated with the phenomenon of language transfer. In the practice of teaching Polish as a non-native language in Slovakia and Czechia, teaching methods related to intercomprehension, including a contrast-based approach, have been applied for a long time. However, more focus has always been placed on negative transfer. In this article we provide examples of the impact of transfer, usually negative, at several linguistic planes in learning Polish by Slovaks and Slovak by Poles. The first author indicates two planes, those of inflection and syntax, using examples from the works of Polish students; the second author discusses the problems associated with lexis and indicates three planes: those of word formation, lexis, and style. Their discussions indicate that similarities help master a language more quickly and how important highlighting the differences for learners is.

References

Baláž P., Čabala M., Darovec M., 1993, Slovackij jazyk dla slavistov, Bratislava.

Buffa F., 1998, Z poľsko-slovenských jazykových vzťahov. Konfrontačný náčrt, Prešov.

Buffa F., 2001, Z poľsko-slovenských lexikálnych vzťahov. Konfrontačný náčrt, Prešov.

Damborský J., 1977, Studia porównawcze nad słownictwem i frazeologią polską i czeską, Warszawa.

Daneš F., Dokulil M., Kuchař J., 1967, Tvoření slov v češtině 2. Odvozování podstatných jmen, Praha.

Dokulil M., 1962, Tvoření slov v češtině 1. Teorie odvozování slov, Praha.

Dolník J., 2007, Súčasná spisovná slovenčina a jej problémy, Bratislava.

Gębal P.E., 2016, Interkomprehensja, strategie mediacyjne i nauczanie języków obcych, in: E. Lipińska, A. Seretny (eds.), Tłumaczenie dydaktyczne w nowoczesnym kształceniu językowym, Kraków, pp. 77–93.

Grzegorczykowa R., 1972, Zarys słowotwórstwa polskiego. Część 1. Słowotwórstwo opisowe, Warszawa.

Horák, A., 2016, Poľsko-slovenská medzijazyková interferencia vo výučbe slovenčiny ako cudzieho jazyka (unpublished doctoral dissertation), Jagiellonian University, Kraków.

Lipińska E., Seretny A., Turek P., 2016, Błędy pragmatyczne w nauczaniu języka polskiego jako obcego, in: E. Lipińska, A. Seretny (eds.), Tłumaczenie dydaktyczne w nowoczesnym kształceniu językowym, Kraków, pp. 183–200.

Lotko E., 1986a, Polština a čeština z hlediska typologického, Olomouc.

Lotko E., 1986b, Čeština a polština v překladatelské a tlumočnické praxi, Ostrava.

Lotko E., 1992, Zrádná slova v polštině i češtině, Olomouc.

Mieczkowska H., 2015, Zapożyczenia a paralele słowotwórczo-leksykalne w rozwoju leksyki przełomu wieków (w ujęciu słowacko-polskim), Kraków.

Miodunka W.T., 2010, Glottodydaktyka polonistyczna w dobie globalizacji i informatyzacji, Kraków.

Odlin T., 1989, Language transfer: cross-linguistic influence in language learning, Cambridge. DOI: https://doi.org/10.1017/CBO9781139524537

Pančíková M., 1997, Polsko-słowacka interferencja (swoistość nauczania języka polskiego Słowaków), in: W.T. Miodunka (ed.), Nauczanie języka polskiego jako obcego, Kraków, pp. 215–219.

Pančíková M., 2005, Zradnosti poľskej a slovenskej lexiky, Opole.

Pančíková M., 2008, Rozvojové tendencie poľskej a slovenskej lexiky na prelome tisícročia. Vybraná problematika. Substantíva, Bratislava.

Pančíková M., Horák A., 2018, Polonistyka na początku XXI wieku. Diagnozy – koncepcje – perspektywy, in: J. Tambor, A. Achtelik, K. Graboń (eds.), W kręgu glottodydaktyki. vol. 5., Katowice, pp. 519–533.

Pančíková M., Stefańczyk W., 1998, Po tamtej stronie Tatr, Kraków.

Pančíková M., Stefańczyk W., 2003, Po tamtej stronie Tatr. Supplemented and amended, Kraków.

Pösingerová K., 2001, Interferencja i nauczanie języka polskiego, Katowice.

Pösingerová K., Seretny A., 1992, Czy Czechów jest trzech? Učebnice polského jazyka pro Čechy – díl I, Kraków.

Pösingerová K., Seretny A., 1997, Coraz bliżej Polski. Učebnice polského jazyka pro Čechy – díl II, Praha – Kraków.

Sokolová M., Vojteková M., Mirosławska W., Kyseľová M., 2012, Slovenčina a poľština: synchrónne porovnanie s cvičeniami, Prešov.

Vojteková M., 2016, Slovenské a poľské adjektívum z aspektu slovotvornej motivovanosti, Prešov.