Polskie przyimki pierwotne a przypadki analityczne w węgierskiej perspektywie porównawczej
DOI:
https://doi.org/10.18778/0860-6587.25.06Słowa kluczowe:
przypadek analityczny, przyimek pierwotny, przyimek wtórnyAbstrakt
Artykuł jest próbą synchronicznego ujęcia polskiego przypadka, który – oprócz konstrukcji syntetycznych jak possessivus czy partitivus, zresztą nielicznych – jest zasadniczo strukturą dwuelementową, składającą się z dwu konstytutywnych elementów, tj. przyimka oraz implikowanej przezeń końcówki, np. w Gdańsk-u. Jeśli przyjąć za podstawę porównania języki bezprzyimkowe, jak np. węgierski czy estoński, odpowiednikiem owej struktury, tj. przyimka, najczęściej pierwotnego i końcówki fleksyjnej, jest syntetyczny przypadek wyrażany wyłącznie za pomocą jednego morfemu aglutynacyjnego, por. węg. Varsó-ban ‘w Warszawie’, est. Varsovi-s ‘w Warszawie’.
Bibliografia
Bajerowa I., 1964, Kształtowanie się systemu polskiego języka literackiego w XVIII wieku, Wrocław–Warszawa.
Csapláros I., 1963, Zarys elementarnej gramatyki węgierskiej, Warszawa–Łódź.
Elert T., 1995, Eesti grammaatika, Tallin.
Hjemslev L., 1935, La categorie des cas, „Acta Jutlandica“ VII, nr 1.
Kempf Z., 1978, Próba teorii przypadków, cz. 1., Opole.
Keszler B. (red.), 2000, Magyar grammatika, Budapest.
Krążyńska Z., 2015, Staropolskie konstrukcje z przyimkami. Krótka synteza, „LingVaria”, nr 20.
Kuryłowicz J., 1987, Studia językoznawcze, Warszawa.
Milewska B., 2003, Przyimki pierwotne we współczesnej polszczyźnie, Gdańsk.
Miodunka W. (red.), 1992, Język polski jako obcy. Programy nauczania na tle współczesnej polszczyzny, Kraków.
Polański K., 1993, Aglutynacja, w: K. Polański (red.), Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, Wrocław.
Przybylska R., 2002, Polisemia przyimków polskich w świetle semantyki kognitywnej, Kraków.
Stefańczyk W.T., 1995, Fleksja polska. Lengyel alaktan, Debrecen.
Wojan K., 2016, Język fiński w teorii i praktyce, Gdańsk.
Wójcik T., 1979, Z zagadnień teorii przyimka, Kielce.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
