Truizmy Jenny Holzer jako kontrhegemoniczna praktyka artystyczna
DOI:
https://doi.org/10.18778/2300-1690.19.15Słowa kluczowe:
sztuka publiczna, agonistyka, kontrhegemonia, hegemonia, przestrzeń publiczna, nowa sztuka publiczna, Jenny HolzerAbstrakt
Celem artykułu jest interpretacja strategii artystycznych wykorzystanych przez amerykańską artystkę neokonceptualną Jenny Holzer w pracy Truizmy w kontekście agonistycznej koncepcji polityki Chantal Mouffe. Powstały pod koniec lat 70. XX wieku ciąg wzajemnie wykluczających się znaczeniowo jednowersówek, pozbawionych autora, multiplikowany w różnorodnych formach i obszarach życia codziennego – od przedmiotów jednorazowego użytku, takich jak długopisy czy prezerwatywy, aż po tablice świetlne na Times Square – staje się doskonałą metonimią tego, co można nazwać wiedzą potoczną. Powielając pracę w różnorodnych formach i kontekstach od końcówki lat 70. XX wieku aż do dziś, Holzer obnaża sposoby uprawomocniania się przestrzeni dyskursywnych, próbując włączyć do niej swój własny język.Pobrania
Bibliografia
Barthes, R. (2011). Roland Barthes (T. Swoboda, tłum.). Gdańsk: słowo/obraz terytoria
Breslin, D. (2013). I Want to Go to the Future Please: Jenny Holzer and the End of a Century. Niepublikowana rozprawa doktorska.
Butler, J. (2010). Walczące słowa (A. Ostolski, tłum.). Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej.
Dróżdż, D. (2020) Młodzi na TikToku udają ofiary Auschwitz. W pasiakach opowiadają, że zostali zagazowani. Wyborcza.pl, 27 sierpnia. Pobrane z: https://wyborcza.pl/7,75410,26245201,mlodzi-na-tiktoku-udaja-ofiary-auschwitz-w-pasiakach-opowiadaja.html
Dziamski, G. (2005). Sztuka publiczna. Kultura i Społeczeństwo, 49(1), 47–55.
Flaubert, G., (1993). Słownik komunałów (J. Gondowicz, tłum.). Kraków–Warszawa: Fundacja „Brulionu”
Gondowicz, J. (1993). Flaubert i fenomen głupoty. W: G. Flaubert, Słownik komunałów (s. 143–147). Kraków–Warszawa: Fundacja „Brulionu”.
Gramsci, A. (1961) Pisma wybrane, t. 1 (B. Sieroszewska, tłum.). Warszawa: Książka i Wiedza
Krajewski, M. (2005). Co to jest sztuka publiczna? Kultura i Społeczeństwo, 49(1), 57–77
Holzer, J. (2006). Truizmy. Literatura na Świecie, 11–12, 374–381. DOI: https://doi.org/10.1080/13576270601042886
Laclau, E., Mouffe, Ch. (2007). Hegemonia i socjalistyczna strategia. Przyczynek do projektu radykalnej polityki demokratycznej (S. Królak, tłum.). Wrocław: Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej Edukacji TWP.
Lem, S. (1982). Śledztwo. Kraków: Wydawnictwo Literackie
Mouffe, Ch. (2005). Which Public Space for Critical Artistic Practices? Pobrane z: http://www.book.dislib.info/b1-political/627587–1-which-public-space-for-criticalartistic-practices-chantal-mouffe.php
Mouffe, Ch. (2008). Polityczność (J. Erbel, tłum.). Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej.
Mouffe, Ch. (2015). Agonistyka. Polityczne myślenie o świecie (B. Szelewa, tłum.). Warszawa: Wydawnictwo Krytyki Politycznej.
Simon J. in conversation with Jenny Holzer. (2010). W: J. Joselit, J. Simon, R. Saleci, Jenny Holzer (s. 6–40). London–New York: Phaidon Press Inc.
Sommer, P. (2006). Podszyć się pod anonima. Literatura na Świecie, 11–12, 382–386
Sontag, S. (2018). Estetyka ciszy. W: S. Sontag, Style radykalnej woli (s. 9–46). Kraków: Wydawnictwo Karakter.
Stopel, B. (2012). Rozbrajając Walczące słowa Judith Butler. Przestrzenie Teorii, 17, 63–78. DOI: https://doi.org/10.14746/pt.2012.17.4
Tormey, S., Townshend J. (2010). Ernesto Laclau i Chantal Mouffe. W stronę teorii radykalnej demokracji. W: SOd teorii krytycznej do postmarksizmu (s. 95–121). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.. Tormey, J. Townshend,
Wittgenstein, L. (2000). Dociekania filozoficzne (B. Wolniewicz, tłum.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Wróblewski, M. (2016). Hegemonia i władza. Filozofia polityczna Antonia Gramsciego i jej współczesne kontynuacje. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Mikołaja Kopernika.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Na tych samych warunkach 4.0 Międzynarodowe.
