Profesor Juliusz Leo – naukowiec, samorządowiec, polityk oraz jego poglądy ekonomiczne i polityczne

Abstrakt

Przedmiotem artykułu jest przedstawienie drogi życiowej Juliusza Leo, jego osiągnięć naukowych w dziedzinie finansów publicznych, zasług w zakresie administracji samorządowej, a także jego poglądów i kariery politycznej. Leo był wybitną osobistością Krakowa początku XX wieku, pierwszym prezesem założonego w Krakowie w 1912 roku Polskiego Towarzystwa Statystycznego. Był on wybitnym prawnikiem i ekonomistą, zajmował się problemami finansów publicznych, był profesorem nauki skarbowości i prawa skarbowego Uniwersytetu Jagiellońskiego. W czasie studiów i wyjazdów zagranicznych zapoznał się z zagadnieniami statystyki gospodarczej. Duża część jego aktywności publicznej związana była z działalnością samorządową, gdyż od 1893 roku był radnym Krakowa, od roku 1901 wiceprezydentem miasta, a od 1904 roku aż do śmierci prezydentem. Wprowadził szereg ważnych reform w zarządzaniu miastem. Dziełem J. Leo było znaczne poszerzenie granic miasta, stąd nazwany został „ojcem wielkiego Krakowa”. Juliusz Leo był ważnym politykiem galicyjskim, przywódcą neokonserwatystów krakowskich. W 1901 roku został wybrany do Sejmu Galicyjskiego, a w roku 1904 do parlamentu austriackiego. Jego poglądy polityczne ewoluowały od konserwatyzmu do liberalizmu. W 1912 roku został przewodniczącym Koła Polskiego w parlamencie austriackim. W chwili wybuchu I wojny światowej poparł tworzenie przez Józefa Piłsudskiego Legionów Polskich. Stanął też na czele Naczelnego Komitetu Narodowego. Nie dożył chwili odzyskania przez Polskę niepodległości – zmarł w lutym 1918 roku.