Odporność miasta na starzenie się populacji w kontekście (nie)dostępności przestrzennej. Przypadek Poznania i Łodzi

Abstrakt

Proces starzenia się społeczeństwa jest poważnym czynnikiem wpływającym na perspektywę rozwoju miast. Niekorzystne zmiany demograficzne zaburzają funkcjonowanie systemu miejskiego, wymuszając tym samym działania adaptacyjne prowadzące do nowego stanu równowagi organizmu, jakim jest miasto. Zachodzący w miastach proces starzenia się społeczeństwa wymaga nowego spojrzenia na organizację przestrzeni w mieście. Znaczenia nabiera planowanie miast przyjaznych osobom starszym. Z uwagi na niską mobilność osób starszych ważne jest odpowiednie zaplanowanie ich najbliższego środowiska zamieszkania, zapewniającego dostępność do obiektów bądź terenów spełniających podstawowe potrzeby tej szczególnej grupy użytkowników przestrzeni miejskiej. W ramach odpowiedzi na pytanie, w jakim stopniu Poznań i Łódź są odporne na proces starzenia się społeczności w ujęciu przestrzennym, przeprowadzono analizę dostępności osób starszych do terenów zielonych, sportowo‑rekreacyjnych, obiektów usługowo‑handlowych, kultury, ochrony zdrowia i przystanków komunikacji publicznej. Jej efektem jest delimitacja obszarów problemowych cechujących się deficytami funkcjonalno‑przestrzennymi w tym zakresie oraz wypracowanie wskaźników odporności badanych miast na zmiany demograficzne – starzenie się społeczeństwa – w wymiarze przestrzennym.