Aktywizacja zawodowa starszego pokolenia – czy Europejski Rok Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej dobrze ją promuje?

Abstrakt

Celem artykułu jest konfrontacja celów i metod podejmowanych działań w ramach krajowych "obchodów" Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej 2012 z celami Roku Europejskiego 2012 oraz Europejskiej Strategii Zatrudnienia w świetle celów priorytetowych strategii Europa 2020. Istotą działań jest wykorzystanie otwartej metody koordynacji opartej na dialogu między Komisją Europejską, rządami krajowymi, związkami zawodowymi, przedstawicielami pracodawców i innymi instytucjami europejskimi, jak np. Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny. Postawiono pytania – w jakim stopniu działania przewidziane w Krajowym Planie Działania na rzecz Europejskiego Roku Aktywności Osób Starszych i Solidarności Międzypokoleniowej 2012 w Polsce mogą wpłynąć na poprawę wartości wskaźników monitorujących realizację celów. Krytycznie omówiono główne działania wskazując na słabość dialogu społecznego w Polsce, który w formie scentralizowanej nie przystaje do realiów. W efekcie to strona rządowa zmajoryzowała działania, marginalizując zbiorowy głos związków zawodowych w sprawach istotnych dla wydłużenia wieku emerytalnego. Są przykłady jak np. w Norwegii, gdzie dialog dwustronny partnerów społecznych jest kluczowym gwarantem powodzenia przekładającego się na wysoką aktywizacją zawodową osób starszych. Pracodawcy wykazują natomiast skłonność do podejmowania strategii przystosowywania się do warunków globalnego starzenia się społeczeństw.