Ślady kultury materialnej i duchowej Tybetańczyków na obszarach współczesnych prowincji Syczuan i Qinghai

Autor

DOI:

https://doi.org/10.18778/2300-0562.03.10

Słowa kluczowe:

region historyczno-polityczny, region historyczno-kulturowy, dziedzictwo kulturowe, Tybetańczycy, wsie tybetańskie, klasztory buddyjskie

Abstrakt

W artykule przedstawiono przykłady pozostałości kultury materialnej i duchowej Tybetańczyków w prowincjach Syczuan i Qinghai, znajdujących się współcześnie poza granicami Tybetańskiego Regionu Autonomicznego. Przedstawiono wieś tybetańską Jiaju z rejonu Danba i obiekty kultury sakralnej. Jednym z nich jest klasztor Kumbum (Ta’er Si), odgrywający znaczącą rolę w buddyzmie tybetańskim. Obiekty te ocalały pomimo ogromnych zniszczeń, jakich dokonano podczas rewolucji kulturalnej, i dowodzą ciągłości osadniczej Tybetańczyków na tych ziemiach. Zwrócono także uwagę na pielęgnowanie tradycji ludowych (śpiewu, tańca, strojów), które są bardzo istotne w zachowaniu tożsamości narodowej.

Bibliografia

Dohnalová M., Nejstarší tibetské dějiny a tři dharma králové: http://www.tibinfo.cz/clanek.php?id=60; (14.06.2014).

French P., 2007, Tybet, Tybet, tłum. J. Halbersztat, Ushuaia.pl, Warszawa.

Kalmus M., 2008, Tybet. Legenda i rzeczywistość, Wydawnictwo Bezdroża, Kraków.

Larid T., 2008, Opowieść o Tybecie. Rozmowy z Dalajlamą, Dom wydawniczy Rebis, Poznań.

Li Chunsheng Chen Yong, 2007, China’s minority people, China Pictorical Publishing House, Beijing.

Loucks C.J., Zhi L., Dinerstein E., Dajun W., Dali F., Hao W., 2003, The giant pandas of the Qinling Mountains, China: a case study in designing conservation landscape for elevational migrants, „Conservation Biology”, 17, s. 558–565. DOI: https://doi.org/10.1046/j.1523-1739.2003.01494.x

Papińska E., 2010, Rola mniejszości narodowych i etnicznych w rozwoju turystyki, [w:] Krajobrazy rekreacyjne – kształtowanie, wykorzystanie, rekreacja, Problemy Eko logii Krajobrazu, t. 27, Warszawa–Biała Podlaska, s. 301–312

Papińska E., 2012, Uwarunkowania rozwoju turystyki na przykładzie wybranych geoparków Chin, „Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska. Lublin-Polonia”, 67 (2), s. 63–75. DOI: https://doi.org/10.2478/v10066-012-0020-9

Szolginia W., 1992, Architektura, Sigma NOT, Warszawa.

Szymczak A. i M., 2008, Tybet. W kraju ginącej kultury, Wydawnictwo terraQuest, Warszawa.

Wall Ł., 2008, Tybet. Kraj na Dachu Świata, Wydawnictwo Świat Książki, Warszawa.

http://en.wikipedia.org/wiki/Autonomous_prefectures_of_the_People%27s_Republic_of_China (11.06.2014).

http://en.wikipedia.org/wiki/Autonomous_counties_of_the_People%27s_Republic_of_China (11.06.2014).

http://en.wikipedia.org/wiki/Qinghai (13.06.2014).

http://en.wikipedia.org/wiki/Qinghai_Lake (13.06.2014).

http://pl.wikipedia.org/wiki/Syczuan (13.06.2014).

http://whc.unesco.org/en/list/637 (2.02.2011). DOI: https://doi.org/10.1039/c1fo90034j

http://www.unesco.org/pg.cfm?cid=31&id_site=638 (2.02.2011).

http://english.agri.gov.cn/news/dqnf/201404/t20140401_21551.htm (14. 06. 2014).

Pobrania

Opublikowane

2014-01-01

Jak cytować

Papińska, Elżbieta. 2014. “Ślady Kultury Materialnej I Duchowej Tybetańczyków Na Obszarach współczesnych Prowincji Syczuan I Qinghai”. Studia Z Geografii Politycznej I Historycznej 3 (January): 207-24. https://doi.org/10.18778/2300-0562.03.10.