Wpływ Europejskiej Specjalizacji Jąkania (ESS) na kompetencje terapeutyczne logopedy na podstawie opinii polskich uczestniczek kursu
DOI:
https://doi.org/10.18778/2544-7238.11.13Słowa kluczowe:
Europejska Specjalizacja Jąkania (ESS), kompetencje terapeutyczne, terapia osób jąkających sięAbstrakt
W artykule poddano analizie wpływ Europejskiej Specjalizacji Jąkania (European Stuttering Specialization – ESS) na rozwój kompetencji logopedów w terapii jąkania. Celem badania było określenie, w jaki sposób specjalistyczne kursy, takie jak ESS, wpływają na przygotowanie logopedów do pracy z osobami doświadczającymi jąkania, zarówno w zakresie wiedzy teoretycznej, jak i praktycznych umiejętności terapeutycznych. W badaniu zastosowano metodę jakościową – częściowo skategoryzowane wywiady, przeprowadzone z sześcioma polskimi uczestniczkami kursu ESS, które miały zróżnicowane doświadczenie zawodowe. Wywiady koncentrowały się na doświadczeniach respondentek związanych z kształceniem oraz na ich postrzeganiu skuteczności zdobytych kompetencji w praktyce zawodowej. Wyniki analiz opinii wskazują, że uczestnictwo w kursie ESS znacząco podnosi umiejętności diagnostyczne i terapeutyczne logopedów, szczególnie w obszarze indywidualizacji terapii oraz pracy z osobami i rodzinami o różnych potrzebach.
Pobrania
Bibliografia
Budge S.L., Wampold B.E., 2015, The Relationship: How It Works, [in:] O.C.G. Gelo, A. Pritz, B. Rieken (red.), Psychotherapy Research: Foundations, Process, and Outcome, Wien: Springer-Verlag, s. 213–228, https://doi.org/10.1007/978-3-7091-1382-0_11 DOI: https://doi.org/10.1007/978-3-7091-1382-0_11
De Sonneville-Koedoot C., Stolk E., Rietveld T., Franken M.C., 2015, Direct versus Indirect Treatment for Preschool Children who Stutter: The RESTART Randomized Trial, ,,PLoS ONE”, vol. 10(7), e0133758, s. 1–17, https://doi.org/10.1371/journal.pone.0133758 DOI: https://doi.org/10.1371/journal.pone.0133758
Eggers K., 2021, Stawanie się efektywnym logopedą specjalizującym się w zaburzeniach płynności mowy, [w:] K. Węsierska, H. Sonsterud (red.), Dialog bez barier – kompleksowa interwencja logopedyczna w jąkaniu, Chorzów: Wydawnictwo Agere Aude, s. 64–84.
Eggers K., Leahy M., 2011, The European clinical specialization on fluency disorders (ECSF), „Journal of Fluency Disorders”, vol. 36(2), s. 296–301. DOI: https://doi.org/10.1016/j.jfludis.2011.02.001
Herder C., Howard C., Nye C., Vanryckeghem M., 2006, Effectiveness of behavioral stuttering treatment: A systematic review and meta-analysis, „Contemporary Issues in Communication Science and Disorders”, vol. 33, s. 61–73. DOI: https://doi.org/10.1044/cicsd_33_S_61
Leahy M., Agius J., Hylebos C., De Nil L., Eggers K., 2014, European Clinical Specialization in Fluency Disorders (ECSF): Participants Review the First Four Years, ,,American Speech-Language-Hearing Association”, vol. 24(1), s. 26–32, https://doi.org/10.1044/ffd24.1.26 DOI: https://doi.org/10.1044/ffd24.1.26
Mańkowska B., 2020, Superwizja. Jak chronić się przed wypaleniem zawodowym i utratą zdrowia, Warszawa: Wolters Kluwer.
Plexico L.W., Manning W.H., DiLollo A., 2010, Client perceptions of effective and ineffective therapeutic alliances during treatment for stuttering, „Journal of Fluency Disorders”, vol. 35(4), s. 333–354, https://doi.org/10.1016/j.jfludis.2010.07.001 DOI: https://doi.org/10.1016/j.jfludis.2010.07.001
Solecka-Głodek J., 2020, Budowanie relacji terapeutycznej w terapii jąkania – kompetencje i umiejętności balbutologopedy, [w:] K. Węsierska, M. Witkowski (red.), Zaburzenia płynności mowy: teoria i praktyka, t. 2, Katowice: Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, s. 267–274.
Tallman K., Bohart A.C., 2004, The client as a common factor: Clients as self-healers, [w:] M.A. Hubble, B.L. Duncan, S.D. Miller (red.), The heart and soul of change: What works in therapy, Washington: American Psychological Association, s. 91–131, https://doi.org/10.1037/11132-003 DOI: https://doi.org/10.1037/11132-003
Tichenor S.E., Constantino C., Yaruss J.S., 2022, A point of view about fluency, „Journal of Speech, Language, and Hearing Research”, vol. 65(2), s. 645–652. DOI: https://doi.org/10.1044/2021_JSLHR-21-00342
Wampold B.E., 2001, The great psychotherapy debate: Models, methods, and findings, New York: Lawrence Erlbaum Associates.
Wampold B.E., 2010, The research evidence for the common factors models: A historically situated perspective, [w:] B.L. Duncan, S.D. Miller, B.E. Wampold, M.A. Hubble (red.), The heart and soul of change: Delivering what works in therapy, Washington: American Psychological Association, s. 49–81. DOI: https://doi.org/10.1037/12075-002
Wampold B.E., Imel Z.E., 2015, The great psychotherapy debate: The evidence for what makes psychotherapy work, New York–London: Routledge. DOI: https://doi.org/10.4324/9780203582015
Węsierska K., 2015, Logopeda jako specjalista w dziedzinie zaburzeń płynności mowy, [w:] K. Węsierska (red.), Zaburzenia płynności mowy: teoria i praktyka, t. 1, Katowice: Wydawnictwo Komlogo, s. 101–114.
Yaruss J.S., 2003, One Size Does Not Fit All: Special Topics in Stuttering Therapy, „Seminars in Speech and Language”, vol. 24, s. 3–6, https://doi.org/10.1055/s-2003-37381 DOI: https://doi.org/10.1055/s-2003-37381
Zebrowski P.M., 2007, Treatment factors that influence therapy outcomes of children who stutter, [w:] E.G. Conture, R.F. Curlee (red.), Stuttering and related disorders of fluency, New York: Thieme Medical, s. 23–38.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.


