Diabeł w operze. Pajac Tomasza Manna w kontekście Fausta Johanna Wolfganga Goethego
DOI:
https://doi.org/10.18778/1427-9665.11.15Słowa kluczowe:
German Literature, French Opera, Mann, Goethe, GounodAbstrakt
The protagonist of Thomas Mann’s short story The Clown (Der Bajazzo) cannot became an artist because he hasn’t got enough talent. He is also unable to live among people as an ordinary citizen because his social competencies haven’t been completely developed. That is why he can be regarded as a literary figure who tries to leave the real world and to penetrate the literary world. The devil who appears in Charles Gounod’s opera Faust based on Johann Wolfgang Goethe’s drama Faust and who is watching the protagonist from the stage during the opera performance seems to be the only person who can help him to find his existential space.
Pobrania
Bibliografia
Bednarek H. (1960), Słowo wstępne. W: J.-K. Huysmans, W drodze, Warszawa, s. 5–21.
Bourget P. (1893), Kosmopolis, Warszawa
Detering H. (2005), „Juden, Frauen, Litteratten“. Zu einer Denkfigur beim jungen Thomas Mann, Frankfurt/Main.
Diersen I. (1975), Thomas Mann. Episches Werk. Weltanschauung. Leben, Berlin / Weimar.
Goethe J.W. (1999), Faust, Warszawa.
Gounod Ch. (2010), Faust (DVD / Royal Opera House; Faust: R. Alagna; Mephistopheles: B. Terfel; Marguerite: A. Gheorghiu; Wagner: M. Rose; Valentin: S. Keenlyside; Siebel: S. Koch; Marthe Schwertlein: D. Jones; dyrygent: A. Pappano; reżyseria: D. McVicar).
Hamburger K. (1975), Anachronistische Symbolik: Fragen an Thomas Manns Faustus-Roman. W: H. Koopmann (red.), Thomas Mann, Darmstadt, s. 384–413.
Hansen V. (1984), Thomas Mann, Stuttgart. DOI: https://doi.org/10.1007/978-3-476-03915-6
Hoffmann E.T.A. (1958), Kota Mruczysława poglądy na życie, Warszawa.
Hoffmann E.T.A. (1960), Mistrz Martin, bednarz, i jego czeladnicy. W: E.T.A. Hoffmann, Bracia Serafińscy, Warszawa, s. 299–379.
Hoffmann E.T.A. (1978), Signor Formica. W: E.T.A. Hoffmann, Die Serapions-Brüder, Darmstadt, s. 766–840.
Hoffmann F. (1992), Thomas Mann und seine Welt, Hildesheim/Zürich/New York.
Huysmans J.-K. (1960), W drodze, Warszawa.
Huysmans J.-K. (1963), Lá-bas, Paryż.
Huysmans J.-K. (1976a), Na wspak, Warszawa.
Huysmans J.-K. (1976b), Przedmowa napisana po dwudziestu latach. W: J.-K. Huysmans, Nawspak, Warszawa, s. 25–45.
Jaroszewski M. (2006), Życie i twórczość E.T.A. Hoffmanna, 1776–1822, Gdańsk.
Kamiński P. (2008), Tysiąc i jedna opera, t. 1: A–M, Kraków.
Kański J. (2001), Przewodnik operowy, Kraków.
Kesting H. (1976), Krankheit zum Tode. Musik und Ideologie. W: H. L. Arnold (red.), text+kritik (Thomas Mann), München, s. 27–44.
Koopmann H. (1975), Thomas Mann. Konstanten seines literarischen Werks, Göttingen.
Krause E. (1981), Oper A–Z. Ein Opernführer, Leipzig.
Kurzke H. (1997), Thomas Mann. Epoche – Werk – Wirkung, München.
Łukasiewicz M. (2011), Jak być artystą? Na przykładzie Thomasa Manna, Warszawa.
Mann T. (1958), Oszukana. W: T. Mann, Ostatnie nowele, Warszawa, s. 247–354.
Mann T. (1982), Czarodziejska góra, t. 2, Warszawa.
Mann T. (1983), Lotta w Weimarze, Warszawa. DOI: https://doi.org/10.1007/978-1-349-17225-2_5
Mann T. (1987a), Pajac. W: T. Mann, Tonio Kröger i inne opowiadania, Warszawa, s. 5–27.
Mann T. (1987b), Tonio Kröger. W: T. Mann, Tonio Kröger i inne opowiadania, Warszawa, s. 8–72.
Mann T. (1988a), Buddenbrookowie. Dzieje upadku rodziny, t. 2, Warszawa.
Mann T. (1988b), Śmierć w Wenecji, Warszawa.
Mann T. (1992), Tristan. W: T. Mann, Tristan, Warszawa, s. 7–47.
Mann T. (2004), Doktor Faustus. Żywot niemieckiego kompozytora Adriana Leverkühna opowiedziany przez jego przyjaciela, Wrocław.
Mayer H. (1984), Thomas Mann, Frankfurt/M.
Pomorski A. (1999), Ten bardzo poważny żart. W: J. W. Goethe Faust, Warszawa, s. 507–572.
Reich–Ranicki M. (2002), Thomas Mann und die Seinen, Frankfurt/M.
Rieck W. (1977), Epochneverständnis und zeitgeschichtliche Bilanz – ein Aspekt der Goetherezeption Thomas Manns, W: „Germanica Wratislaviensia“ (Thomas Mann-Heft), nr 29, Warszawa/ Wrocław, s. 97–108.
Rogalski A. (1975), Tomasz Mann. Dzieje rozwoju osobowości twórczej, Warszawa.
Rudwin M. (1999), Diabeł w legendzie i literaturze, Kraków.
Schröter K. (1989), Thomas Mann mit Selbstzeugnissen und Bilddokumenten, Reinbek bei Hamburg.
Szyrocki M. (1987), Johann Wolfgang Goethe, Warszawa.
Windisch-Laube W. (1995), Thomas Mann und die Musik. W: H. Koopmann (red.), Thomas-Mann-Handbuch, Stuttgart, s. 327–342.
Woronow I. (2008), Romantyczna idea korespondencji sztuk. Stendhal, Hoffmann, Baudelaire, Norwid, Kraków.
Wydmuch M. (1979), Tomasz Mann, Warszawa.
Zweig S. (1939), Elegia Marienbadzka. W: S. Zweig, Gwiazdy ludzkości, Warszawa, s. 29–39.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
