Rozwój budownictwa turystyczno-wypoczynkowego w Bieszczadach Polskich
DOI:
https://doi.org/10.18778/0860-1119.6.05Abstrakt
W artykule przedstawiono zarys rozwoju budownictwa turystyczno-wypoczynkowego w Bieszczadach Polskich z podziałem na dwa okresy: przedwojenny i powojenny. Autor omawia powstanie ważniejszych obiektów turystycznych, charakteryzując ich lokalizację oraz standard. Pracę kończy ogólna analiza współczesnego rozmieszczenia obiektów turystycznych w polskiej części Bieszczadów.
Pobrania
Bibliografia
Jadam H., 1976, Pionierska społeczność w Bieszczadach, Rzeszów.
Jastrzębski T., 1986, Ustrzyki pod nowym dachem, „Gościniec", nr 2.
Juszczyk W., 1985, Studenci w Bieszczadach A. D. 1985, Połoniny 85, Warszawa.
Kowalik T., 1983, Pod własnym dachem, „Wierchy".
Krygowski W., 1961, Zagospodarowanie turystyczne Bieszczadów, „Wierchy".
Krygowski W., 1964, W bogatych czasach naszego pokolenia, „Wierchy".
Krygowski W., 1973, Zarys dziejów polskiej turystyki górskiej, Warszawa.
Michałowski W., Rygielski J., 1986, Spor o Bieszczady, Warszawa.
Moskała E., 1977, Przewodnik po schroniskach PTTK w Bieszczadach i Beskidzie Niskim, Sanok.
Woyciechowski K., Województwo lwowskie jako teren letniskowy, „Przegląd Krajoznawczy", nr 1–3.
Wrona J., 1982, Zagospodarowanie turystyczne Bieszczadów Polskich, „Zeszyty Naukowe AE”, nr 153, Kraków,
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
