„Naga w przewrotnym blasku sukni…” Postać Oblubienicy jako personifikacja mitu lata (zenitu, triumfu) w poezji Urszuli Kozioł, Ewy Filipczuk, Kazimiery Iłłakowiczówny

Abstrakt

Mit czasu Lata (pełni, płodności, triumfu jasnych sił) stanowi symboliczny kompleks, w którego centrum stoi postać Oblubienicy, a zdarzeniami towarzyszącymi mogą być – aktualizacja toposu świętego wesela lub dostanie się do raju. W artykule zinterpretuję dominanty tematyczno-obrazowe poetyk Urszuli Kozioł, Ewy Filipczuk i Kazimiery Iłłakowiczówny pod kątem manifestacji personifikacji mitu lata – postaci Oblubienicy.

Obrazy Oblubienicy spełnionej – Kochanki – stanowią jeden z głównych tematów poetyk Urszuli Kozioł i Ewy Filipczuk. W poezji Kazimiery Iłłakowiczówny Oblubienica odrzuca miłość zmysłową (erosa) na rzecz miłości platońskiej (caritas). Mit arkadyjski obecny jest u wszystkich poetek, przywołuje koncepcję czasu hierofanicznego, zakładającego ideę wiecznego powrotu i odnowy. Towarzyszą mu w poezji obrazy sakralizacji natury. W kreacji poetyckiej Oblubienicy cechą określającą bywa płodność, a domeną działań – tworzenie, rozumiane dwojako: jako rodzenie nowego życia i twórczość artystyczna.