„Filozofia – dziełem Hellenów”. Prolog Diogenesa Laertiosa
DOI:
https://doi.org/10.18778/1733-0319.26.07Słowa kluczowe:
Diogenes Laertios, Żywoty i poglądy słynnych filozofów, Prolog, nowy polski przekładAbstrakt
I dedicate this distich, together with the article, to Professor Zbigniew Danek. Indeed, there is probably no more comprehensive and fascinating work of ancient literature than Diogenes Laertios’ Lives and Views of Eminent Philosophers, the Prologue of which I present below in a new Polish translation. This Prologue is particularly interesting and instructive for understanding the composition and interpretation of the work, as in it the author gives his own criteria and distinctions of currents and branches of philosophy, whose origin, name and tradition is according to him typically Hellenic. In our translation, appropriate title headings have been introduced for greater clarity in the reading.
Bibliografia
Diogen Laertskij. (19862). O zhyzni, ucheniach i izrecheniach znamienitych filosofov. Perevod M.F. Gasparova. Moskva: Izdatelstvo „Mysl”.
Diogene Laerzi. (1962). Vite dei filosofi. M. Gigante (a cura di). Vol. I–II, Roma, Bari: Laterza.
Diogène Laërce. (1999). Vies et doctrines des philosophes illustres. Trans. J.-F. Balaudé et al. Paris: Libraire Générale Française.
Diogene Laerzio. (2005). Vite e dottrine dei più celebri filosofi. A cura di G. Reale con la collaborazione di G. Girgenti e I. Ramelli, Milano.
Diogenes Laertios. (1998). Leben und Lehre der Philosophen. Übersetzt F. Jürss. Stuttgart: Reclam.
Diogenes Laertius. (2002). Vol. III. Indices. H. Gärtner (opr.). München, Leipzig: De Gruyter.
Diogenes Laertius. (2013). Lives of Eminent Philosophers. T. Dorandi (ed.). New York: Cambridge University Press.
Diogenes Laertius. (2018). Lives of Eminent Philosophers. Trans. P. Mensch. New York: Oxford University Press.
Diogenes Laertius. (2021). Lives of Eminent Philosophers. Trans. S. White. Cambridge, New York: Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/9781139047111
Diogénēs Laértios Διογένης Λαέρτιος. (2012). Filosófōn bíōn kai dogmátōn synagōgē. Metáfrasē: Th.G. Maurópulos. I–II. Thessaloníkē: Zētros.
Diógenes Laercio. (2010). Vidas y opiniones de los filósofos ilustres. Trans. L.-A. Bredlow. Zamora: Lucina.
Diogenis Laertii. (1964). Vitae philosophorum. H.S. Long (ed.). Vol. I–II. Oxford: E Typographeo Clarendoniano.
Diogenis Laertii. (1999). Vitae Philosophorum. M. Marcovich (ed.). Vol. I–II. Stuttgart, Leipzig: B.G. Teubner.
Diogenes Laertios. (1968). Żywoty i poglądy słynnych filozofów. Przeł. I. Krońska et al. Warszawa: PWN. [także wznowienia].
Wesoły, M. (2007). „Heraklit z Efezu i Empedokles z Akragas w wykładni Diogenesa Laertiosa”. Filo-Sofija 7. 153–170.
Wesoły, M. (2015a). „Przedsokratycy u Diogenesa Laertiosa – nurt joński”. Filo-Sofija 28. 127–151.
Wesoły, M. (2015b). „Przedsokratycy u Diogenesa Laertiosa – nurt italski. Pitagorejczycy i Eleaci”, Filo-Sofija 31. 9–33.
Wesoły, M. (2022). Arystoteles według Diogenesa Laertiosa. W: E. Skorupska-Raczyńska, A. Niekrewicz (red.). Viro Vere Academico. Księga poświęcona pamięci profesora Bogdana Walczaka. Gorzów Wielkopolski: Akademia im. Jakuba z Paradyża w Gorzowie Wielkopolskim. 241–262.
Aufstieg und Niedergang der römischen Welt. (1992). II 36, 5–6. W. Haase (ed.). Berlin, New York: W. de Gruyter.
Bollansée, J. (ed.). (1999). Hermippos of Smyrna. Leiden: Brill.
Canfora, L. (1992). Clemente di Alessandria e Diogene Laerzio. In: D. Franco (ed.). Storia poesia e pensiero nel mondo antico. Studi in onore di Marcello Gigante. Napoli: Bibliopolis. 79–81.
Cicero. (1927). Tusculan Disputations. Translated by J.E. King. Loeb Classical Library 141. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Cosentino, A. (2017). Pseudo-Ippolito. Confutazione di tutte le eresie. Roma: Città Nuova.
Danek, Z. (2020). Prawdziwe początki filozofii. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego. 109–118.
Desbordes, B.A. (1990). Introduction à Diogène Laërce. Vol. 1–2. Utrecht: Onderwijs Medie Instituut.
Diogene Laerzio storico del pensiero anticol. (1986). G. Giannantoni (ed.). Napoli: Bibliopolis (Elenchos 7, 1986, Fasc. 1-2).
Focjusz. (1988). Biblioteka. Kodeksy 151–222, t. II. Przeł. O. Jurewicz. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX.
Giannattasio Andria, R. (1989). I frammenti delle ‘Successioni dei filosofi’. Napoli: Arte Tipografica.
Gigante, M. (1983). Frammenti di Ippoboto. Contributo alla storia della storiografia filosofica. In: A. Mastrocinque (ed.). Omaggio a Piero Treves. Padova: Antenore. 151–193.
Gigante M. (1986). “Biografia e dossografia in Diogene Laerzio”. Elenchos 7. 5–102.
Gigante, M. (1994). Diogene Laerzio. In: Lo spazio letterario della Grecia antica. M. Fu et al. (a cura di). Vol. I, t. III, Roma: Salerno Editrice. 723–740.
Gigon, O. (1987). Aristotelis Opera III, Deperditorum Librorum Fragmenta. Berolini: De Gruyter. Fr. 660-665.
Herodotus. (1922–1925). The Persian Wars. Trans. A.D. Godley. Vol. III–IV. Cambridge, MA: Harvard University Press.
Hippolytus. (1986). Refutatio omnium haeresium. M. Marcovich (ed.). Berlin: De Gruyter.
Kasteel, H. van. (2019). Réfutation de de toutes les hérésies. Grez-Doiceau: Beya.
Kienle, W. von. (1961). Die Berichte über die Sukzessionen der Philosophen in der hellenistischen und spätantiken Literatur. Berlin: Fraie Universität Berlin.
Klemens Aleksandryjski. (1994). Kobierce zapisów filozoficznych dotyczących prawdziwej wiary. T. I–II. Przeł. J. Niemirska-Pliszczyńska. Warszawa: ATK.
Litwa. M.D. (2016). Refutation of All Heresies. Atlanta: SBL Press.
Losev, A.F. (1981). Diogen Laercij – istorik antichnoj filosofii. Moskva.
Mansfeld, J. (1992). Heresiography in Context. Hyppolytus’ Elenchos as Source for Greek Philosophy. Leiden: Brill.
Mejer, J. (1978). Diogenes Laertius and his Hellenistic Background. Wiesbaden: Franz Steiner.
Mueller, I. (1992). Heterodoxy and Doxography in Hippolytus ‘Refutation of All Heresies’. In: W. Haase (ed.). Philosophie, Wissenschaften, Technik. Philosophie. Berlin, New York: De Gruyter. 4309–4374. https://doi.org/10.1515/9783110864298-009
Osborne, C. (1987). Rethinking Early Greek Philosophy. Hyppolytus of Rome and the Presocratics. London: Cornell University Press.
Pierwsi apologeci greccy: Kwadratus, Arystydes z Aten, Aryston z Pelli, Justyn Męczennik, Tacjan Syryjczyk, Milcjades, Apolinary z Hierapolis, Teofil z Antiochii, Hermiasz. (2004). Przeł. L. Misiarczyk. Kraków: Wydawnictwo M.
Ramelli, I. (2004). “Diogene Laerzio e Clemente Alessandrino nel contesto di un dibattito cultúrale comune”, Espacio, Tiempo y Forma, Serie II, Historia Antiqua (15). 207–224. https://doi.org/10.5944/etfii.15.2002.4405
Riedweg, Ch. (2006). Pythagoras: Leben, Lehre, Nachwirkung. Eine Einführung. München: Beck.
Wesoły, M. (2018). “Dowodzenie / wyjaśnianie naukowe według Arystotelesa”, Archiwum Historii Filozofii i Myśli Społecznej 63. 255–282.
Opublikowane
Wersje
- 2023-12-08 - (2)
- 2023-10-05 - (1)
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
