Wie das absolute ich dazu führt, dass eine quae quaestum corpore exercent ihr gewerbe nicht für ihren eigenen genuss, sondern lediglich für den gewinn betreiben kann. J. G. Fichtes überlegungen zur ontologie der weiblichkeit

Abstrakt

Perspektywa historii seksualności — jak sugeruje M. Foucault — wydaje się użyteczna także do rozpoznania roli Erosa w filozofii Fichtego jako przykładu rozpowszechnionego w wieku XVIII szerokiego zainteresowania ludzką seksualnością. Zainteresowania, które w przypadku Fichtego miało szczególny cel. Jeśli bowiem przyjrzymy się jego przemyśleniom na temat miłości trudno będzie tam szukać czegoś, co wykraczałoby poza uprawomocnienie racjonalności natury. Miłość nie nadchodzi tutaj nieoczekiwanie, nie wyraża się we własnym języku, zaś czułość i zmysłowość erosa wyrastają raczej z odpowiedzialności i służby samopoświęcenia. Także w kwestii przezwyciężenia oświeceniowego paradygmatu myślenia o kobiecie Fichte zawodzi. Choć należałoby być może unikać takiej jednoznaczności, biorąc pod uwagę szczególny charakter niektórych jego dzieł, jak wczesnych i mało znanych prób poetyckich, czy noweli Dolina kochanków pisanej niewątpliwie w duchu romantyzmu. Nie może zatem zaskakiwać, że J. W. Goethe nie tylko nazywał Fichtego filozofem-artystą, lecz także istotną inspiracją dla tak zwanego "romantyzmu jenajskiego".