Logicznie poprawny argument tu quoque

Piotr M. Sękowski

doi:10.18778/1689-4286.44.03

Autor

Piotr M. Sękowski Polskie Towarzystwo Filozoficzne; Polskie Towarzystwo Antropologiczne

DOI:

https://doi.org/10.18778/1689-4286.44.03

Słowa kluczowe:

tu quoque, błędy logiczne, logika, teoria argumentacji, teoria komunikacji

Abstrakt

The argument tu quoque is widely called a logical fallacy. The aim of this study is to show, that this theorem is ill-considered. The text is focused on the analysis of various examples of tu quoque. This analysis leads to the conclusion that there are logically correct tu quoque. There are given some examples of such tu quoque. Main theorem of the article is that tu quoque is correct if it’s used as some kind of mental shortcut referring to other arguments.

Bibliografia

Bocheński, J.M. (1993). Co to jest autorytet? W: J.M. Bocheński, Logika i filozofia. Warszawa: PWN.

Bocheński, J.M. (1994). Autorytet. W: Sto zabobonów. Kraków: Philed.

Dynarski, K. (1996). Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu. Poz-nań: Pallottinum.

Govier, T.R. (1980). Worries About Tu Quoque as a Fallacy. W: Informal Logic Reasoning and Argumentation in Theory and Practice, Vol.3 No3. DOI: https://doi.org/10.22329/il.v3i3.2790

Govier, T.R. (1987). Problems in argument analysis and evaluation. California University. DOI: https://doi.org/10.1515/9783110859249

Grice, H.P. (1975). Logic and conversation. W: P.Cole, J.L. Morgan (red.), Synthax and semantics, 3: Speech acts, 41-58. New York: Academic Press. DOI: https://doi.org/10.1163/9789004368811_003

Hajduk-Nijakowska, J. (2012). Kulturowy kontekst komunikowania [w:] E. Kulczyński, M. Wendland (red.) Komunikologia. Teoria i praktyka komunikacji. Biblioteka komunikacji społecznej, t.3. Poznań: Wydawnictwo Naukowe IF UAM.

Indrzejczak, A., Promińska, B. (2016). Uwagi o formach kontrargumentacji. W: Bibliotheca Philosophica 1. Argumentacja, myślenie, działanie, 27-40, Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego. DOI: https://doi.org/10.18778/8088-406-9.03

Łukowski, P. (2012). Logika praktyczna z elementami wiedzy o manipulacji. Warszawa: Wolters Kluwer.

Przybyszewski, S. (2009). Kilka uwag o roli kontekstu w komunikacji. W: Prace językoznawcze XI, 179-189. Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie.

Pawłowski, T. (1986). Definicje perswazyjne. W: Tworzenie pojęć w naukach humanistycznych. Warszawa: PWN.

Sękowski, P. (2012). Autorytet – teoria i eksperyment. Bocheński versus Milgram. W: Hybris, 17, 20-49.

Sękowski, P. (2016). Formalne aspekty argumentu z autorytetu. W: Bibliotheca Philosophica 1. Argumentacja, myślenie, działanie, 41-51. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego. DOI: https://doi.org/10.18778/8088-406-9.04

Schopenhauer, A. (2012). Erystyka czyli sztuka prowadzenia sporów. Warszawa: Almapress.

Stevenson, Ch. L. (2015). Definicje perswazyjne. W: Studia z historii filozofii, 2(6)/2015. Toruń: UMK.

Suchoń, W. (2005). Prolegomena do retoryki logicznej. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Szymanek, K. (2008). Sztuka argumentacji. Słownik terminologiczny. Warszawa: PWN.

Tokarz, M. (2006). Argumentacja, perswazja, manipulacja. Gdańsk: GWP.