Polskie ekwiwalenty greckich leksemów έκκλησία ‘społeczność wezwanych’, μετάνοια ‘nawrócenie’, μετανοέω ‘nawracać się’, βάπτισμα ‘obmycie’, βαπτίζω ‘obmywać’ w renesansowych antytrynitarskich przekładach Nowego Testamentu jako leksykalne wyznaczniki wspólnoty konfesyjnej - Lisowski, Tomasz (Acta Universitatis Lodziensis. Folia Linguistica, 2023)
Prezentowana analiza dystrybucyjno-kontekstowa polskich ekwiwalentów greckich leksemów, uznanych w polemikach religijnych doby reformacji za leksemy istotne doktrynalnie: έκκλησία ‘społeczność wezwanych’, μετανοέω ‘nawracać się’, μετάνοια ‘nawrócenie’, βαπτίζω ‘obmywać’, βάπτισμα ‘obmycie’ w renesansowych przekładach Nowego Testamentu, które powstały w kręgu antytrynitarskiej wspólnoty braci polskich – Biblia Szymona Budnego (1572), Nowy Testament Szymona Budnego (1574), Nowy Testament Marcina Czechowica (1577), Nowy Testament rakowiecki (1606) ma na celu ocenę ich odrębności leksykalnej na tle renesansowych przekładów dokonanych we wspólnotach trynitarskich – katolickiej i ewangelickiej. Leksemy zbor, zborowy, pokajanie, kajanie się, kajać się, pokajać się, ponurzenie, nurzanie, ponurzyć, nurzać są partykularnymi dla renesansowych translacji antytrynitarskich polskimi ekwiwalentami tych greckich leksemów. Zestawienie ich z podstawieniami wprowadzonymi do renesansowych przekładów zarówno kręgu katolickiego, jak i kręgu ewangelickiego, pozwala widzieć w nich leksykalne wykładniki antytrynitarskiej wspólnoty doktrynalnej – unitarnej, anabaptystycznej i kongregacjonistycznej. Leksemy te jako efekt dociekań filologiczno-egzegetycznych tłumaczy Nowego Testamentu z języka oryginalnego (greckiego) ostatecznie zyskują status antytrynitarskich terminów religijnych.