“Hieroglifes of the Anthropocene”. "Casus" of the Work of Lech Majewski
DOI:
https://doi.org/10.18778/1689-4286.56.05Keywords:
anthropocentrism, human versus nature, film, Lech MajewskiAbstract
The subject of the text is the analysis of the anthropocene valuation in cultural texts (film), both literally and metaphorically, and its representation on the example of selected films by Lech Majewski (born 1953).
The main purpose of the considerations is to show the synergy of man with his environment (see environmental humanities), in the indicated creativity, in the semiotic and cultural aspect. This allows us to better understand the attitude of the author of Valley of the Gods (2019) towards the transformation of the 21st century.
Methodology: film studies, cultural anthropology
References
Bińczyk E. (2018). Epoka człowieka. Retoryka i marazm antropocenu, Warszawa: PWN.
Bogusławski M. M. (2020). Wariacje (post)humanistyczne, Łódź: Wydawnictwo UŁ. https://doi.org/10.18778/8142-653-4
Braidotti R. (2014). Po człowieku. Przekł. Joanna Bednarek, Agnieszka Kowalczyk, Warszawa: Wydawnictwo PWN.
Domańska E. (2008). Humanistyka nie-antropocentryczna a studia nad rzeczami, Kultura Współczesna, 3, 9-21.
Domańska E., Olsen B. (2008). Wszyscy jesteśmy konstruktywistami. W: Rzeczy i ludzie. Humanistyka wobec materialności. J. Kowalewski, W. Piasek (red.). Olsztyn: Wydawnictwo UWM.
Domańska E. (2017). Sprawiedliwość epistemiczna w humanistyce zaangażowanej, Teksty Drugie, 1, 41-59. https://doi.org/10.18318/td.2017.1.3
Fiedorczuk J. (2015). Cyborg w ogrodzie. Wprowadzenie do ekokrytyki. Gdańsk: Wydawnictwo Naukowe „Katedra”.
Grodź I. (2020). Człowiek i natura. Kilka uwag o "Pokoju saren" Lecha Majewskiego (1997), Rocznik Towarzystwa Naukowego Płockiego, 12, 89-111.
Latour B. (2013). Technologia jako utrwalone społeczeństwo. Przeł. Łukasz Afeltowicz, Avant, 1, 17-48.
Latour B. (2014). Antropology at the Time of the Antropocene – a Personal View of What is to Be Studied, http://www.bruno-latour.fr/sites/default/files/139-AAA-Washington.pdf (dostęp: 06.05.2022).
Lebecka M. (2007). Szklane usta (rec.). Kino, 4, 72.
Lee L. L. (2020). Diné Identity in a Twenty-First-Century World. Arizona: The University of Arizona Press. https://doi.org/10.2307/j.ctv11sn6g4
Majewski L. (1998), Oficjalne centrum świata, Gdańsk: Wydawnictwo „Słowo/ Obraz/Terytoria”.
Majewski L. (2017). Pejzaż intymny. Rozmowy autobiograficzne o świecie i o sztuce, Poznań: Wydawnictwo „Rebis”.
Majewski L. (2020), Ukryty język symboli, Poznań: Wydawnictwo „Rebis”.
Meza E. (2019). Lech Majewski o „Dolinie Bogów”. Variety, https://variety.com/2019/film/festivals/camerimage-lech-majewski-valley-of-the-gods-josh-hartnett-keir-dullea-1203407095/ (dostęp: 06.05.2022).
Muzeum antropocenu. 2021. Kultura Współczesna, 1 (cały numer poświęcony tej tematyce).
Nahlik M. (2009). Archetypy, instynkty, atawizmy i uczucia. W: Ciało i seksualność w polskim kinie. S. Jagielski, A. Morstin-Popławska (red.), Kraków; Wydawnictwo „Universitas”.
Nowakowski J. (2012). W stronę raju. O literackiej i filmowej twórczości Lecha Majewskiego, Poznań: Wydawnictwo UAM.
Podsiadło M. (2019). Ekokrytyczny trójgłos w kinie polskich reżyserek filmowych. Pleograf. Kwartalnik Akademii Polskiego Filmu”, 3, http://akademiapolskiegofilmu.pl/pl/historia-polskiego-filmu/pleograf/polskie-kino-kobiet/18/ekokrytyczny-trojglos-w-kinie-polskich-rezyserek-filmowych/691 (dostęp: 06.05.2022).
Read H. (1982). Sens sztuki. Przeł. Krystyna Tarnowska-Konarek, Warszawa: Wydawnictwo PWN.
Ryder R. D. (1980). Szowinizm gatunkowy, czyli etyka wiwisekcji. Przeł. Zbigniew Szawarski, Etyka, 18, 39-47. https://doi.org/10.14394/etyka.712
Singer P. (2009 [1975]). Animal liberation, Reissue, New York: Harper Perennial Modern Classics.
Tabaszewska J. (2011), Zagrożenia czy możliwości? Ekokrytyka – rekonesans. Teksty Drugie, 3, 205-220.
Tabaszewska J. (2018). Realizm ekologiczny vs. polska literatura. Teksty Drugie, 2, 156–165. https://doi.org/10.18318/td.2018.2.10
Twardoch-Raś E. (2021). Sztuka biometryczna w perspektywie filozofii post- i transhumanizmu. W stronę estetyki postafektywnej. Kraków: Wydawnictwo UJ. https://doi.org/10.4467/K7212.209/20.20.15566
Ubertowska A. (2018). Antropocen/strategie oporu. Geomorficzny projekt Renza Piano. Prace Kulturoznawcze, 22 (1-2), 83-96. https://doi.org/10.19195/0860-6668.22.1-2.6
Zawojski P. (2020). Poezja kamerą (za)pisana. Od „Wojaczka” do „KrwiPoety” (i „Szklanych ust”), http://www.zawojski.com/category/film/ (dostęp: 06.05.2022).
Downloads
Published
Issue
Section
License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
How to Cite
