Uwarunkowania przyrodnicze w polityce przestrzennej na przykładzie gminy Mikołajki, położonej na szlaku Wielkich Jezior Mazurskich - Łaguna, Dariusz (Gospodarka w Praktyce i Teorii, 2015)
Wielkie Jeziora Mazurskie (WJM) to umownie przyjęta nazwa określająca obszar o niespotykanych walorach przyrodniczych, rozpoznawalny w przestrzeni Polski przede wszystkim ze względu na walory turystyczne. Obszar ten obejmuje 12 gmin i rozciąga się od małego jeziora Brzozolasek w pobliżu miasta Pisz, dalej przez miasta Mikołajki i Giżycko, aż do Węgorzewa na północnym brzegu jeziora Mamry. Znaczna część obszaru badań objęta jest prawnymi formami ochrony przyrody, co z punktu widzenia formułowania podstawowych celów polityki przestrzennej na poziomie lokalnym (gminnym) ma decydujące znaczenie. Prawne formy ochrony przyrody, często nakładające się na siebie, w istotny sposób ograniczają możliwość lokalizacji inwestycji w gminach położonych nad jeziorami mazurskimi. Nawet przedsięwzięcia z zakresu turystyki, które ze względu na potencjał obszaru, powinny być traktowane jako priorytetowe w polityce przestrzennej, są w znacznym stopniu ograniczone ze względu na nadrzędność celów ochrony przyrody. Dysponując bogatym materiałem badawczym, powstałym w trakcie prac na studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Mikołajki, podjęto próbę krytycznej oceny, z punktu widzenia możliwości rozwoju społeczności lokalnych, wpływu uwarunkowań przyrodniczych na formułowaną przez samorząd lokalny politykę przestrzenną. Przedstawiono próbę odpowiedzi na podstawowe pytanie: czy przy tak znacznych ograniczeniach (przyrodniczych) możliwe jest zarządzanie przestrzenią gminy bez wchodzenia w konflikt z celami ochrony przyrody oraz czy z punktu widzenia celów rozwojowych społeczności lokalnych ochrona przyrody jest czynnikiem wspierającym, czy hamującym rozwój.