Porównanie państw i narodów. Sprawy Kosowa i Ukrainy w polityce światowej - Violante, Antonio (Acta Universitatis Lodziensis. Folia Geographica Socio-Oeconomica, 2014)
Proklamowanie w 2008 roku niepodległości Kosowa, szybko uznanego przez wielepaństw, w tym prawie wszystkie kraje Zachodu, wykazało, że nie istnieje już szacunekdla legalizmu międzynarodowego. W rzeczywistości, na oczach tzw. „społecznościmiędzynarodowej” albańska większość dokonała secesji Kosowa, pomimo oporulokalnej mniejszości serbskiej (oraz działań rządu w Belgradzie), a także wbrew mniejszościowym grupom etnicznym (Gorańców i Romów). Jest to już dziś faktdokonany, do którego społeczność międzynarodowa się przysłużyła. Jednak przypadekKosowa może być interpretowany jako niebezpieczny precedens mogący zagrozićintegralności terytorialnej wielu krajów, które mają mniejszości narodowe aspirujące dosecesji. Autor twierdzi, iż dokonało się to w niezgodzie z prawem międzynarodowym,które nie dopuszcza jednostronnych aktów secesji terytorium, a przewiduje jedynieewentualność wspólnie uzgodnionych separacji politycznych. Przykładami tego rodzajumogą być próby secesji wschodnich regionów od państwa ukraińskiego oraz skutecznasecesja Krymu, uzyskana dzięki wsparciu Rosji. Takie inicjatywy były już wcześniejwspierane przez Rosję i wywoływały sprzeciw Zachodu. Nastąpiło więc w Kosowieswoiste odwrócenie ról, które może być tzw. drugą stroną medalu. W tych odwróconychrolach, w porównaniu do kryzysu ukraińskiego, w Kosowie Zachód (USA i większośćpaństw UE), były pozytywnie nastawione, a nawet wspierały albański secesjonizmz Serbii, natomiast Rosja prezentowała się w roli strażnika międzynarodowego legalizmu,gdy wspierała legitymizację suwerenności Serbii nad Kosowem.