Losy szczątków zmarłych i relikty wyposażenia grobowego czeskich władców i członków ich rodzin - Bravermanová, Milena; Březinová, Helena (Acta Universitatis Lodziensis. Folia Archaeologica, 2020)
Zamek Praski był najważniejszym miejscem pochówku czeskich władców i ich krewnych. Groby znajdują się w kościele Matki Boskiej, w kościele i klasztorze pod wezwaniem św. Jerzego oraz, najliczniej, w katedrze św. Wita. Grobowce z relikwiami najważniejszych świętych patronów Czech również znajdują się na Zamku Praskim w bazylice św. Jerzego, katedrze św. Wita oraz kościele Wszystkich Świętych. Wiemy także o grobach dwunastu praskich biskupów w katedrze św. Wita. Większość wspomnianych grobów otwierano już kilkukrotnie w przeszłości z różnych powodów, co przysporzyło różnego rodzaju problemów, spośród których najpoważniejszym było mylenie relikwii. Pierwsze systematyczne badania antropologiczne przeprowadzono na początku XX w. Szczątki niemal wszystkich postaci historycznych pochowanych na Zamku Praskim zostały udostępnione do innego badania antropologicznego przeprowadzonego w latach 60. XX w. Obecnie trwają dalsze badania obejmujące nowoczesne analizy w zakresie nauk przyrodniczych. Wydobyte w przeszłości wyposażenie grobowe w większości przypadków nie było należycie traktowane głównie ze względu na brak świadomości prawidłowych procedur postępowania z artefaktami, które wiele lat spędziły w nieodpowiednich warunkach panujących w grobach i grobowcach. Wyposażenie grobowe często było konserwowane w nieprawidłowy sposób. Poziom konserwacji znacznie wzrósł po tym, jak w 2000 r. powstały warsztaty renowacyjno-konserwatorskie. Otwieranie grobów jest problematyczne, a biorąc pod uwagę kwestie etyczne, powinno do niego dochodzić wyłącznie w ograniczonym zakresie. Częstym powodem są konieczne prace budowlane i w takich przypadkach należy okazywać szczątkom należyty szacunek. Z kolei z wydobywanym wyposażeniem grobowym należy postępować we właściwy sposób, gdyż artefakty te często stanowią niezastąpione dziedzictwo, które należy poddawać naukowym analizom. Sam głód wiedzy, często związany z próbą wywołania sensacji, nie upoważnia nas do zakłócania miejsc pochówku naszych przodków nieprzemyślanymi działaniami.